NIEUW: Deuforia Slaaptraject — introductieprijs €199 i.p.v. €499
Persoonlijke begeleiding naar diepere slaap, meer herstel & energie. Ontdek het traject hier.
NIEUW: Deuforia Slaaptraject — introductieprijs €199 i.p.v. €499
Persoonlijke begeleiding naar diepere slaap, meer herstel & energie. Ontdek het traject hier.
Je ligt in bed en ineens begint je hoofd.
Had ik dat wel moeten zeggen?
Wat als het morgen misgaat?
Waarom reageerde diegene zo?
Heb ik iets verkeerd gedaan?
Wat als ik straks spijt krijg van mijn keuze?
Je probeert het onderwerp los te laten. Even lukt dat. Tot dezelfde gedachte een paar minuten later weer terugkomt.
En voor je het weet ben je een uur verder.
Je denkt veel, maar komt niet echt verder. Je zoekt naar een antwoord, terwijl er steeds een nieuwe vraag ontstaat.
Waarom kan ik dan niet gewoon stoppen met piekeren?
Piekeren is niet hetzelfde als veel nadenken. Iedereen maakt zich weleens zorgen en iedereen kan ergens over blijven nadenken. Dat hoeft helemaal geen probleem te zijn.
Het wordt anders wanneer je gedachten zich steeds opnieuw blijven herhalen, weinig nieuwe informatie opleveren en je steeds meer tijd, energie of rust kosten.
In deze blog leg ik uit wat piekeren precies is, waarom het zo hardnekkig kan zijn en wat je kunt doen om er anders mee om te gaan. Niet met de belofte dat je nooit meer een piekergedachte zult hebben, maar met een aanpak die beter aansluit bij wat we uit onderzoek weten.
Piekeren wordt in de wetenschappelijke literatuur vaak gezien als een vorm van repetitief negatief denken: gedachten die zich herhalen en zich vooral richten op problemen, onzekerheid, mogelijke negatieve gebeurtenissen of wat er mis zou kunnen gaan.
Een belangrijk onderscheid is dat tussen nadenken en piekeren.
Stel: je hebt morgen een lastig gesprek.
Je kunt denken: Wat wil ik eigenlijk zeggen? Wat vind ik belangrijk? En hoe kan ik dat rustig vertellen?
Dat is doelgericht nadenken. Je probeert tot een besluit, voorbereiding of actie te komen.
Maar het kan ook zo gaan: Wat als het gesprek verkeerd loopt?Wat als diegene boos wordt?
Wat als ik dichtklap? Wat als ik iets verkeerd zeg? Had ik het gesprek überhaupt wel moeten aangaan?
En dan kom je vaak weer uit bij dezelfde vraag. Dat is een belangrijk verschil. Nadenken kan je verder helpen. Piekeren kan je juist in dezelfde cirkel houden.
Piekeren gaat vaak over de toekomst: wat als dit gebeurt? Rumineren gaat vaker over het verleden: waarom gebeurde dit, waarom deed ik dat, had ik het anders moeten doen? In onderzoek worden beide vaak onder de bredere noemer repetitief negatief denken geplaatst.
Er is niet één reden waarom iemand veel piekert. Piekeren ontstaat uit een samenspel van verschillende factoren. Bij de één speelt onzekerheid een grotere rol, bij een ander perfectionisme, stress, gewoonte of de manier waarop iemand met emoties omgaat.
Dit zijn acht belangrijke mechanismen die kunnen verklaren waarom je gedachten blijven doorgaan.
Een van de interessantste aspecten van piekeren is dat het vaak begint met een heel menselijke behoefte: je wilt weten waar je aan toe bent.
Je wilt weten of het goed komt.
Je wilt weten wat iemand van je vindt.
Je wilt weten of je de juiste keuze hebt gemaakt.
Je wilt weten wat er morgen gebeurt.
En dus gaat je hoofd zoeken naar antwoorden. Alleen zijn veel dingen in het leven niet volledig voorspelbaar.
Je kunt niet met zekerheid weten hoe iemand op je reageert. Je kunt niet vooraf weten of een keuze uiteindelijk de perfecte keuze blijkt. En je kunt niet iedere mogelijke gebeurtenis uitsluiten.
Toch kan je hoofd blijven proberen om die onzekerheid op te lossen.
Dit sluit aan bij het wetenschappelijke concept intolerantie voor onzekerheid: de neiging om onzekerheid als bijzonder moeilijk of bedreigend te ervaren. Onderzoek laat een duidelijke samenhang zien tussen intolerantie voor onzekerheid en zorgen/piekeren. Een recente meta-analyse uit 2026, waarin 115 studies en 28.693 deelnemers werden samengebracht, vond bijvoorbeeld een sterke samenhang tussen intolerantie voor onzekerheid en piekeren.
Dat betekent niet dat iedereen die piekert “niet tegen onzekerheid kan”.
Wel kan het helpen om jezelf af te vragen: Ben ik op zoek naar een oplossing, of probeer ik zekerheid te krijgen over iets wat op dit moment niet zeker kan zijn?
Dat zijn twee verschillende dingen.
Dit vind ik misschien wel één van de belangrijkste dingen om te begrijpen.
Piekeren voelt vaak nuttig. Je bent immers actief bezig met een probleem.
Je denkt vooruit. Je analyseert. Je probeert scenario’s te bedenken. Je wilt voorkomen dat er iets misgaat.
Daardoor kan piekeren tijdelijk het gevoel geven dat je controle hebt.
Maar stel jezelf eens deze vraag:
Kom ik door dit denken daadwerkelijk dichter bij een oplossing?
Als je morgen een gesprek hebt en je bedenkt wat je wilt zeggen, ben je waarschijnlijk aan het voorbereiden.
Maar als je een uur lang twintig mogelijke reacties van de ander bedenkt, vervolgens voor iedere reactie een nieuw scenario maakt en uiteindelijk nog steeds niet weet wat je moet doen, ben je waarschijnlijk niet meer aan het oplossen.
Je bent aan het herhalen.
En juist dat herhalen kan ervoor zorgen dat je steeds meer mentale ruimte kwijt bent.
Piekeren is niet hetzelfde als nadenken
Een eenvoudige manier om het verschil te herkennen:
| Nadenken | Piekeren |
|---|---|
| Is meestal doelgericht | Blijft zich herhalen |
| Kan leiden tot een besluit | Leidt vaak tot nieuwe vragen |
| Richt zich op wat je kunt doen | Richt zich vaak op wat er mis kan gaan |
| Je verzamelt nieuwe informatie | Je herhaalt vaak bekende informatie |
| Heeft meestal een eindpunt | Voelt vaak eindeloos |
| Geeft uiteindelijk meer duidelijkheid | Kan juist meer twijfel geven |
Het verschil zit dus niet alleen in waarover je denkt. Het zit vooral in wat het denken met je doet.
“Niet meer aan denken.” Klinkt logisch.
Maar gedachten werken niet altijd zo.
Wanneer je jezelf heel bewust probeert te verbieden om aan iets te denken, kan de gedachte juist opvallend blijven (denk maar eens niet aan een roze olifant).
Onderzoek naar gedachteonderdrukking laat zien dat het onderdrukken van gedachten onder bepaalde omstandigheden een zogenoemd rebound-effect kan geven: de gedachte kan daarna juist gemakkelijker terugkomen. Meta-analyses vinden hiervoor gemiddeld kleine tot matige effecten, waarbij de grootte afhankelijk is van onder andere de gebruikte methode en het type gedachte.
Dat betekent niet: “Je moet iedere negatieve gedachte accepteren.”
Het betekent vooral dat vechten tegen het feit dat je een gedachte hebt niet altijd de meest behulpzame strategie is.
Een andere reactie kan zijn: Ik merk dat deze gedachte er is.
In plaats van: Ik móét stoppen met deze gedachte. Dat kleine verschil kan al meer ruimte geven.
Soms is de vraag onder het piekeren niet: “Hoe los ik dit probleem op?”
maar: “Hoe zorg ik dat ik me niet meer zo voel?”
Je voelt onzekerheid en gaat nadenken. Je voelt spanning en gaat analyseren. Je bent verdrietig en probeert te begrijpen waarom. Je bent bang en zoekt naar honderd redenen waarom het waarschijnlijk toch goed komt.
Maar emoties zijn niet altijd problemen die je met genoeg denkwerk kunt oplossen.
Soms is er geen extra analyse nodig.
Soms is het helpender om op te merken: Ik voel me onzeker. Ik vind dit spannend. Ik baal hiervan.
Dat betekent niet dat je niets doet. Het betekent dat je een gevoel niet automatisch hoeft te behandelen als een probleem dat onmiddellijk opgelost moet worden.
Onderzoek naar intolerantie voor onzekerheid en emotieregulatie laat bijvoorbeeld zien dat deze processen met elkaar samenhangen. Een meta-analyse van 91 studies met ruim 30.000 deelnemers vond verbanden tussen intolerantie voor onzekerheid en minder adaptieve manieren van emotieregulatie.
Piekeren gebeurt natuurlijk niet in een vacuüm.
Wanneer je langere tijd veel mentale of lichamelijke belasting ervaart, kan je draagkracht veranderen. Daardoor kan een probleem dat je normaal prima kunt relativeren ineens veel meer ruimte innemen.
Je merkt bijvoorbeeld:
dat je sneller blijft hangen in gedachten;
dat je minder makkelijk afstand neemt;
dat je sneller geïrriteerd bent;
dat je moeilijker kunt ontspannen;
dat je minder mentale ruimte hebt voor andere dingen.
Dit betekent niet dat iedere piekergedachte wordt veroorzaakt door stress.
En het betekent ook niet dat iedere lichamelijke klacht door stress komt.
Maar onderzoek naar perseveratieve cognitie, waaronder piekeren en rumineren vallen, laat wel zien dat deze aanhoudende mentale processen samenhangen met lichamelijke en gedragsmatige gezondheidsuitkomsten.
Dat is precies waarom mentale en fysieke gezondheid soms niet los van elkaar te bekijken zijn.
Wat er in je hoofd gebeurt, staat niet volledig los van hoe je lichaam en gedrag reageren. Stress kan piekeren versterken, terwijl aanhoudend piekeren op zijn beurt weer kan bijdragen aan meer spanning en negatieve emoties. Lees ook: 10 signalen van chronische stress
Als je hoge eisen aan jezelf stelt, kan onzekerheid extra lastig worden. Je wilt het goed doen. Je wilt niemand teleurstellen. Je wilt de juiste keuze maken. Je wilt geen fouten maken.
En dus blijf je nadenken.
– Was dit wel de juiste beslissing?
– Had ik het anders moeten aanpakken?
– Wat als ik een fout heb gemaakt?
– Had ik nog meer informatie moeten verzamelen?
Het probleem is alleen dat er zelden een moment komt waarop je met 100% zekerheid kunt zeggen: Dit was absoluut de perfecte keuze.
Je kunt vaak wel genoeg informatie hebben om een goede en redelijke keuze te maken.
Dat is iets anders. Een helpende vraag kan daarom zijn: Heb ik voldoende informatie om nu een goede beslissing te nemen?
In plaats van: Kan ik volledig zeker weten dat dit de juiste beslissing is?
Die eerste vraag is veel beter te beantwoorden.
Piekeren kan ook een gewoonte worden. Niet omdat je ervoor kiest om urenlang te malen, maar omdat je brein en gedrag elkaar kunnen beïnvloeden.
Een bepaalde situatie roept een gedachte op. Die gedachte roept spanning op. Je gaat analyseren. Het analyseren geeft tijdelijk het gevoel dat je iets doet.
Daarna ontstaat opnieuw twijfel. En dus ga je opnieuw analyseren.
Zo kan een patroon ontstaan:
onzekerheid → piekeren → tijdelijke controle → nieuwe twijfel → opnieuw piekeren
Dat betekent niet dat je “een piekeraar bent” en dat dit je persoonlijkheid is. Onderzoek naar repetitief negatief denken ondersteunt juist het idee dat dit een veranderbaar psychologisch proces is. Een grote meta-analyse uit 2025, met 55 studies en 4.970 deelnemers, vond dat cognitieve gedragstherapie gemiddeld een matig effect had op repetitief negatief denken. Interventies die specifiek op repetitief negatief denken gericht waren, hadden in die analyse grotere effecten dan minder specifieke interventies.
Dat is belangrijk. Je hoeft niet te accepteren dat je “nu eenmaal zo bent”. Bovendien: je hersenen zijn neuroplastisch.
Piekeren gaat vaak over:
verleden: Waarom heb ik dat gedaan?
of over:
toekomst: Wat als dit gebeurt?
Je aandacht is dan bezig met iets wat op dit moment niet direct voor je ligt.
Dat kan heel nuttig zijn wanneer je iets kunt leren van het verleden of je op de toekomst kunt voorbereiden.
Maar het kan ook doorschieten. Je bent dan fysiek hier, maar mentaal steeds ergens anders.
En dat kost energie. Niet omdat je gedachten “slecht” zijn, maar omdat aandacht niet onbeperkt is.
Een belangrijke stap is daarom leren herkennen: Is er nu iets wat ik daadwerkelijk kan doen?
Zo ja: doe die stap. Zo nee: misschien hoef je het op dit moment niet verder op te lossen.
Hier wil ik meteen iets nuanceren.
Ik zou je niet beloven: “Met deze vijf tips stop je voorgoed met piekeren.”
Dat is simpelweg te stellig. Het doel is niet om nooit meer een zorgelijke gedachte te hebben. Het doel is om eerder te herkennen wanneer je vastloopt in een piekerlus en vervolgens anders te reageren. Dit kan helpen.
Het klinkt misschien heel simpel, maar probeer eens letterlijk te benoemen wat er gebeurt. Ik ben aan het piekeren.
Niet: Dit gaat allemaal mis.
Niet: Ik moet dit nu oplossen.
Maar: Ik merk dat mijn gedachten zich opnieuw aan het herhalen zijn.
Daarmee maak je onderscheid tussen de gedachte en de werkelijkheid. Een gedachte is namelijk niet automatisch een feit.
Dit is een van mijn favoriete vragen bij piekeren: Kan ik hier nu iets aan doen?
Als het antwoord ja is, maak het zo concreet mogelijk.
Niet: Ik moet iets aan mijn werk doen.
Maar: Ik stuur morgen om 09.00 uur die mail.
Of: Ik maak vanavond een plan voor mijn gesprek.
Als het antwoord nee is, bijvoorbeeld omdat je wacht op iemand anders, omdat de toekomst nog niet bekend is of omdat je simpelweg geen invloed hebt op de uitkomst, dan kan de volgende stap zijn: Ik hoef dit nu niet op te lossen.
Dat is geen passiviteit. Het is erkennen waar jouw eigen invloed ophoudt.
Dit is een hele waardevolle oefening.
Stel: Mijn collega reageerde kort op mijn bericht. Volgens mij is ze geïrriteerd.
Wat weet je daadwerkelijk?
Feit: Mijn collega reageerde kort.
Interpretatie: Ze is geïrriteerd.
Dat tweede kan waar zijn. Maar je weet het nog niet. Door dit onderscheid te maken, voorkom je dat een interpretatie ongemerkt verandert in een feit. En juist daar kan piekeren zich snel aan vastgrijpen.
Wanneer je gedachten steeds opnieuw terugkomen, kan het helpen om ze letterlijk op papier te zetten.
Bijvoorbeeld:
Waar maak ik me zorgen over?
→ Ik ben bang dat ik het gesprek verkeerd aanpak.
Wat weet ik daadwerkelijk?
→ Ik weet nog niet hoe het gesprek zal verlopen.
Wat kan ik beïnvloeden?
→ Ik kan vooraf bedenken wat ik belangrijk vind om te bespreken.
Wat kan ik niet beïnvloeden?
→ Hoe de ander reageert.
Dat laatste is soms het moeilijkste.
Maar juist daar zit vaak een belangrijke oefening: niet alles wat belangrijk voor je is, is ook volledig controleerbaar.
Vraag jezelf eens af: Hoeveel zekerheid heb ik eigenlijk nodig om verder te kunnen?
Misschien is 70% genoeg. Misschien weet je 90% zeker dat een keuze passend is. Misschien weet je maar 60%, maar moet je toch kiezen.
Het leven geeft ons zelden volledige zekerheid. Leren omgaan met die onzekerheid kan daarom belangrijker zijn dan proberen haar volledig weg te denken.
Onderzoek naar psychologische behandeling laat zien dat intolerantie voor onzekerheid beïnvloedbaar kan zijn, al verschillen de effecten afhankelijk van de behandeling en de vergelijking die in onderzoek wordt gemaakt.
Soms zoeken we tijdens het piekeren naar nóg meer informatie. Nog één keer googelen. Nog één bericht lezen. Nog iemand om advies vragen. Nog één keer de situatie analyseren.
Dat kan tijdelijk geruststellen.
Maar als je daarna opnieuw gaat twijfelen, kan het patroon zichzelf blijven voeden.
Vraag jezelf daarom af: Heb ik nieuwe informatie nodig, of zoek ik vooral naar geruststelling?
Dat verschil is belangrijk.
Je hoeft een gedachte niet weg te krijgen. Je hoeft hem ook niet te geloven. En je hoeft hem niet te beantwoorden.
Je kunt bijvoorbeeld denken:
Misschien gaat het morgen mis.
En vervolgens:
Dat zou kunnen. Ik weet het niet. Ik ga nu verder met mijn avond.
Dat klinkt eenvoudig.
Maar het is een andere manier van omgaan met gedachten.
Niet vechten. Niet volgen. Maar opmerken en kiezen wat je ermee doet.
Dit is een veelvoorkomende vraag. Overdag zijn er vaak genoeg dingen die je aandacht opeisen. Werk, afspraken, sporten, boodschappen, sociale contacten.
En zodra het stil wordt, komt er ruimte voor alles wat eerder is blijven liggen. Dat betekent niet dat je bed de oorzaak is van je piekeren. Lees ook: Waarom word ik ’s nachts wakker?
Maar piekeren en rumineren hangen wel samen met slaap. Een systematische review en meta-analyse van 55 studies vond kleine tot middelgrote verbanden tussen repetitief negatief denken en onder andere slechtere slaapkwaliteit, kortere totale slaaptijd en een langere tijd om in slaap te vallen.
Ook kan er een vicieuze cirkel ontstaan:
piekeren → moeilijker ontspannen → slechter slapen → minder herstel → de volgende dag minder mentale ruimte → sneller piekeren
Dat betekent niet dat iedereen die piekert slecht slaapt. Maar wanneer jij merkt dat je gedachten vooral in bed op gang komen, kan het verstandig zijn om niet alleen naar je gedachten te kijken, maar ook naar je slaap en je totale belasting.
Iedereen piekert weleens.
Het wordt belangrijker om hulp te zoeken wanneer zorgen of piekergedachten langdurig veel ruimte innemen en je dagelijks functioneren beïnvloeden.
Bijvoorbeeld wanneer je:
nauwelijks meer kunt ontspannen;
regelmatig slecht slaapt door je gedachten;
moeite hebt met concentreren;
veel situaties gaat vermijden;
voortdurend geruststelling zoekt;
merkt dat je werk, studie of relaties eronder lijden;
of het gevoel hebt dat je gedachten je steeds meer beheersen.
Veel piekeren betekent niet automatisch dat je een angststoornis hebt.
Een psychische diagnose wordt gesteld op basis van het geheel aan klachten, de duur ervan en de mate waarin ze je functioneren beïnvloeden. Bij een gegeneraliseerde angststoornis gaat het bijvoorbeeld om aanhoudende en moeilijk te controleren zorgen over meerdere gebieden van het dagelijks leven, waarbij ook lichamelijke of andere klachten kunnen voorkomen.
Als je je hierin herkent, kan het verstandig zijn om je huisarts of een psycholoog te spreken.
Ja. En dat vind ik misschien wel het belangrijkste om uit deze blog mee te nemen. Niet omdat je jouw gedachten volledig kunt controleren. Dat kun je niet.
Maar de manier waarop je met gedachten omgaat, is wel beïnvloedbaar.
De meta-analyse uit 2025 naar cognitieve gedragstherapie vond bij 55 studies en bijna 5.000 deelnemers een gemiddeld matig effect op repetitief negatief denken. Dat betekent niet dat één behandeling voor iedereen werkt of dat piekeren volledig verdwijnt. Het laat wel zien dat dit soort denkpatronen geen vast onderdeel van je persoonlijkheid hoeven te zijn.
En misschien is dat een veel helpender uitgangspunt dan: “Ik ben nu eenmaal iemand die veel piekert.”
We leven in een tijd waarin mentale rust soms wordt verkocht alsof je hoofd helemaal stil moet zijn.
Geen negatieve gedachten. Geen stress. Geen onzekerheid. Altijd ontspannen.
Maar dat is geen realistisch beeld van mentale gezondheid.
Een gezond brein denkt. Het twijfelt. Het maakt zich soms zorgen. Het kijkt terug. Het kijkt vooruit. Het probeert betekenis te geven aan wat er gebeurt.
De vraag is daarom misschien niet: “Hoe zorg ik ervoor dat ik nooit meer pieker?”
Maar: “Kan ik een gedachte hebben zonder dat ik hem helemaal hoef uit te denken?”
Kun je denken: Misschien gaat het mis. zonder vervolgens twintig scenario’s te maken?
Kun je denken: Ik weet niet wat die ander van mij vindt. zonder meteen geruststelling te zoeken?
Kun je denken: Ik had het anders kunnen aanpakken. zonder de hele situatie opnieuw af te spelen?
Daar zit ruimte.
Misschien is dat wel de belangrijkste zin uit deze hele blog. Niet iedere gedachte vraagt om een antwoord.
Sommige gedachten vragen om actie. Sommige vragen om reflectie. Sommige vragen om een gesprek. En sommige gedachten mogen er gewoon even zijn.
Je hoeft niet iedere onzekerheid op te lossen. Je hoeft niet ieder scenario vooraf te kennen. Je hoeft niet iedere keuze achteraf opnieuw te beoordelen.
En je hoeft al helemaal niet te wachten tot je hoofd volledig stil is voordat je verder kunt met je dag. Soms begint mentale rust niet bij minder denken, maar bij anders leren omgaan met wat je denkt.
En juist daar begint de beweging van steeds opnieuw denken naar weer kunnen kiezen. Stap voor stap. Terug naar jezelf.
Veel piekeren kan samenhangen met verschillende factoren, zoals moeite met onzekerheid, stress, gewoonten in denken, angst, perfectionistische overtuigingen en de manier waarop je met emoties omgaat. Er is daarom niet één oorzaak die voor iedereen geldt.
Probeer niet iedere gedachte met kracht weg te duwen. Merk eerst op dat je aan het piekeren bent en vraag jezelf vervolgens af: kan ik hier nu iets aan doen? Als dat zo is, maak de actie concreet. Als dat niet zo is, oefen dan met het verdragen van de onzekerheid zonder er steeds opnieuw over te analyseren.
De termen worden in het dagelijks taalgebruik vaak door elkaar gebruikt. Wetenschappelijk wordt vooral gekeken naar het patroon van repetitief negatief denken. Het belangrijkste verschil met doelgericht nadenken is dat piekeren vaak blijft doorgaan zonder dat het tot nieuwe informatie, een besluit of een concrete actie leidt.
Overdag heb je vaak veel afleiding en bezigheden. Wanneer het ’s avonds rustiger wordt, kan er meer ruimte ontstaan voor gedachten die eerder op de achtergrond bleven. Piekeren en rumineren hangen bovendien samen met verschillende aspecten van slaap.
Stress en piekeren kunnen elkaar beïnvloeden. Aanhoudende mentale belasting kan het moeilijker maken om afstand te nemen van zorgen, terwijl repetitief negatief denken op zijn beurt samenhangt met stress- en gezondheidsprocessen.
Wanneer piekeren langdurig aanwezig is, veel tijd inneemt of je slaap, concentratie, werk, studie, relaties of dagelijks functioneren beïnvloedt, is het verstandig om dit te bespreken met je huisarts of een psycholoog. Je hoeft niet te wachten tot het erg genoeg is om hulp te zoeken. Als je merkt dat je hier zelf steeds in vastloopt, kan het helpen om samen te onderzoeken wat jouw gedachten- en gedragspatroon in stand houdt. Plan gerust een gratis kennismakingsgesprek om te bespreken wat je nodig hebt.
Stenzel, K. L., Keller, J., Kirchner, L., Rief, W., & Berg, M. (2025). Efficacy of cognitive behavioral therapy in treating repetitive negative thinking, rumination, and worry – a transdiagnostic meta-analysis. Psychological Medicine, 55, e31.
Asmundson, G. J. G., et al. (2026). A hierarchical uncertainty framework of anxiety: Preregistered meta-analytic structural model of intolerance of uncertainty and worry across anxiety disorders.
Cárdenas, D., et al. (2023). Intolerance of uncertainty and emotion regulation: A meta-analytic and systematic review. Clinical Psychology Review, 101, 102270.
Näsling, J., Åström, E., Jacobsson, L., & Ljungberg, J. K. (2024). Effect of Psychotherapy on Intolerance of Uncertainty: A Systematic Review and Meta-Analysis. Clinical Psychology & Psychotherapy, 31.
Clancy, F., Prestwich, A., Caperon, L., Tsipa, A., & O’Connor, D. B. (2020). The association between worry and rumination with sleep in non-clinical populations: A systematic review and meta-analysis. Health Psychology Review, 14, 427–448.
O’Connor, D. B., et al. (2021). Health effects of psychological interventions for worry and rumination: A meta-analysis. Health Psychology.
Wenzlaff, R. M., & Luxton, D. D. (2003). The role of thought suppression in the formation and maintenance of depressive rumination. Onderzoek naar gedachteonderdrukking en het rebound-effect.
